Szkolenie Wzorce projektowe w C#

Dzień 1

Moduł 1: Wzorce kreacyjne

• Singleton – pojedyncza instancja obiektu, globalny punkt dostępu, kontrola cyklu życia, bezpieczeństwo wielowątkowe i ograniczenia testowalności
  • Wariant podstawowy – prywatny konstruktor, statyczna instancja i kontrolowany dostęp do obiektu
  • Wariant generyczny – współdzielony mechanizm tworzenia pojedynczych instancji dla różnych typów
  • Wariant leniwy – opóźniona inicjalizacja, klasa Lazy<T> i bezpieczne tworzenie instancji w środowisku wielowątkowym
• Metoda wytwórcza – delegowanie decyzji o typie tworzonego obiektu, rozszerzalność procesu konstrukcji i ograniczenie zależności od klas konkretnych
• Fabryka – centralizacja logiki tworzenia obiektów, dobór implementacji na podstawie parametrów i separacja konstrukcji od użycia
  • Fabryka wewnętrzna – logika tworzenia obiektów umieszczona wewnątrz klasy lub hierarchii domenowej
  • Fabryka zewnętrzna – osobny komponent odpowiedzialny za wybór typu, konfigurację i utworzenie obiektu
  • Fabryka abstrakcyjna – rodziny powiązanych obiektów, spójność wariantów implementacyjnych i niezależność od klas konkretnych
  • Fabryka z wykorzystaniem kontenera IoC – rejestracja typów, rozwiązywanie zależności, zakresy życia i dynamiczny dobór implementacji
• Prototyp – tworzenie obiektów na podstawie istniejącego egzemplarza, kopiowanie stanu i ograniczenie kosztu inicjalizacji
  • Kopia płytka – duplikacja obiektu z zachowaniem współdzielonych referencji do złożonych pól
  • Kopia głęboka – pełna kopia grafu obiektów, niezależność stanu i kontrola kosztu kopiowania
• Budowniczy – etapowa konstrukcja złożonych obiektów, separacja procesu tworzenia od reprezentacji i kontrola poprawności konfiguracji
  • Wariant standardowy – osobny obiekt budowniczego, kolejne etapy konfiguracji i finalizacja kompletnego produktu
  • Interfejs płynny – łańcuchowe wywołania metod, czytelna konfiguracja i deklaratywny zapis procesu konstrukcji
  • Wariant leniwy – odroczone obliczenia, przechowywanie reguł konfiguracji i materializacja obiektu dopiero w momencie użycia

Moduł 2: Wzorce strukturalne

• Fasada – uproszczony interfejs do złożonego podsystemu, ukrycie szczegółów implementacyjnych i ograniczenie liczby zależności klienta
• Adapter – zgodność niekompatybilnych interfejsów, translacja wywołań i integracja istniejących komponentów bez modyfikacji ich kodu
  • Wariant obiektowy – kompozycja, delegowanie operacji i opakowanie istniejącej instancji
  • Wariant klasowy – dziedziczenie, implementacja docelowego interfejsu i bezpośrednie wykorzystanie zachowania klasy adaptowanej
• Dekorator – dynamiczne rozszerzanie zachowania obiektu, kompozycja odpowiedzialności i alternatywa dla rozbudowanych hierarchii dziedziczenia
• Proxy – obiekt pośredniczący, kontrola dostępu, opóźniona inicjalizacja, buforowanie, rejestrowanie operacji i komunikacja z zasobem zdalnym
  • Wariant obiektowy – kompozycja z obiektem właściwym, delegowanie wywołań i dodatkowa logika przed lub po operacji
  • Wariant klasowy – dziedziczenie po typie bazowym, nadpisanie zachowania i kontrola dostępu do implementacji właściwej
• Kompozyt – jednolite traktowanie obiektów prostych i struktur złożonych, hierarchie drzewiaste i rekurencyjne wykonywanie operacji
• Most – rozdzielenie abstrakcji od implementacji, niezależny rozwój dwóch hierarchii i ograniczenie liczby kombinacji klas
• Pyłek – współdzielenie niezmiennego stanu między wieloma obiektami, redukcja zużycia pamięci i separacja stanu wewnętrznego od zewnętrznego

Dzień 2

Moduł 3: Wzorce behawioralne – organizacja algorytmów i poleceń

• Szablon metody – szkielet algorytmu w klasie bazowej, kontrolowane punkty rozszerzeń i współdzielenie wspólnych etapów procesu
• Strategia – wymienne algorytmy za wspólnym interfejsem, dobór zachowania w czasie działania i eliminacja rozbudowanych instrukcji warunkowych
• Komenda – żądanie jako osobny obiekt, oddzielenie nadawcy od wykonawcy, kolejkowanie, rejestrowanie i cofanie operacji
• Stan – zmiana zachowania obiektu zależna od jego aktualnego stanu, jawne reguły przejść i eliminacja warunków sterujących
  • Wariant klasyczny – osobne klasy stanów, delegowanie zachowania i kontrolowane przejścia między obiektami reprezentującymi stan
  • Maszyna stanów – model stanów i przejść, zdarzenia wyzwalające, warunki przejścia i akcje powiązane ze zmianą stanu
• Memento – zapis i odtwarzanie wewnętrznego stanu obiektu, hermetyzacja danych historycznych i mechanizmy cofania zmian
• Mediator – centralizacja komunikacji między komponentami, ograniczenie bezpośrednich zależności i koordynacja złożonych interakcji

Moduł 4: Wzorce behawioralne – komunikacja i przetwarzanie

• Obserwator – subskrypcja zmian stanu, powiadamianie wielu odbiorców, luźne powiązanie nadawcy z obserwatorami i kontrola cyklu subskrypcji
• Wizytator – oddzielenie operacji od struktury obiektów, centralizacja logiki przetwarzania i rozszerzanie zestawu operacji bez modyfikacji klas elementów
• Łańcuch odpowiedzialności – sekwencja niezależnych obsługujących, przekazywanie żądania między elementami i dynamiczna konfiguracja kolejności przetwarzania
• Iterator – ujednolicony dostęp do elementów kolekcji, ukrycie jej struktury wewnętrznej i niezależne strategie przechodzenia po danych
• Interpreter – reprezentacja gramatyki jako struktury klas, analiza prostych języków i wykonywanie wyrażeń na podstawie zdefiniowanych reguł
• Obiekt pusty – neutralna implementacja interfejsu, eliminacja kontroli wartości null i bezpieczne zachowanie domyślne bez specjalnych warunków